Voice Dialogue

Voice Dialogue 1. Plaatsbepaling binnen het vakgebied van de psychologie. Psychoanalyse, meer specifiek: Jungiaanse psychologie. 2. Oriëntatie van de therapievorm. Gesprekstherapie in combinatie met lichaamsbewustzijn. 3. Wat is Voice Dialogue? Voice Dialogue is ontwikkeld vanuit een Jungiaans theoretisch kader en wordt gevoed door stromingen als Gestalttherapie, Transactionele Analyse, Psychosynthese en Psychodrama. In eerste instantie was er vooral sprake van een methode voor zelfinzicht en communicatie, maar gaandeweg is er een bewustzijnsmodel ontwikkeld en is de therapeutische waarde gebleken in zowel individuele als relatietherapie. Bewustzijn wordt door Hal en Sidra Stone, de grondleggers, opgevat als een proces: “...bewustzijn is niet iets dat je simpelweg kunt proberen te bereiken. Bewustzijn is een proces waar je dagelijks mee bezig bent, je hele leven - een proces van evolutie, dat voortdurend, elk moment aan verandering onderhevig is”. In het bewustzijnsmodel wordt onderscheid gemaakt in drie lagen: Ervaring van de verschillende delen. Voice Dialogue gaat ervan uit dat de menselijke persoonlijkheid uit verschillende delen bestaat. Deze delen worden subpersoonlijkheden, ikken of energiepatronen genoemd. Deze subpersoonlijkheden kunnen zich kenbaar maken door een vaag gevoel, een nauwelijks waarneembare sensatie, maar ook als een volkomen ontwikkeld deel. Iedere subpersoon heeft zijn eigen manier van denken, voelen, gedrag en waarneming op fysiek, emotioneel, mentaal en geestelijk niveau. Het gewaarzijn. Het gewaarzijn is het vermogen van de mens om getuige te zijn, het vermogen het leven in al zijn aspecten waar te nemen, zonder een mening of een oordeel uit te spreken, zonder gehecht te zijn aan de gevolgen of resultaten van wat er gebeurt en zonder de behoefte te voelen de gebeurtenissen naar zijn hand te zetten. Door middel van het gewaarzijn is bewustwording van de verschillende subpersoonlijkheden mogelijk. Het bewuste ego. Het ego is de uitvoerende macht van de psyche, het deel van ons dat keuzes maakt. Idealiter zou het ego zijn informatie moeten ontvangen zowel van het niveau van gewaarzijn, als door middel van het ervaren van de verschillende subpersoonlijkheden. Slechts weinig mensen kunnen werkelijke keuzes maken omdat zij de uitvoerende macht uit handen hebben gegeven aan een combinatie van subpersoonlijkheden, b.v. aan de “criticus”, die op alles kritiek heeft en voortdurend een schuldgevoel probeert aan te praten of aan de “pleaser”, die het iedereen naar de zin wil maken. Het ego identificeert zich dan met deze subpersoonlijkheden, ook wel primaire subpersoonlijkheden genoemd. Andere delen van de persoonlijkheid kunnen geheel of gedeeltelijk uit iemands leven verbannen worden. Dit zijn de zogenaamde verdrongen of verstoten subpersoonlijkheden. Meestal is zo’n deel in het verleden keer op keer bestraft wanneer het zich manifesteerde. Eerst door de omgeving. Later wordt, ter zelfbescherming, het corrigerende gedrag door (delen in de) persoon zelf overgenomen om de straf van de belangrijke anderen (opvoeders) te voorkomen. De verdrongen subpersoonlijkheden blijven actief in het onbewuste. Het verdringen kost blijvend energie en bovendien gaat de kracht van het verdrongen deel verloren. Een voorbeeld hiervan is de persoon die afgeleerd heeft duidelijk zijn grenzen aan te geven omdat boosheid keer op keer gestraft werd, maar inwendig wel van tijd tot tijd een onverklaarbare woede voelt, die buiten proporties tot uitbarsting kan komen.

Terug naar overzicht