Pesso-psychotherapie.

Pesso-psychotherapie. 1. Plaatsbepaling binnen het vakgebied van de psychologie. Psychoanalyse, humanistische psychologie, systeemgerichte oriëntatie. 2. Oriëntatie van de therapievorm. Lichaamsgerichte therapie in een groep. 3. Wat is Pesso-psychotherapie (Pesso-Boyden-System-Psychomotor)? Pesso-psychotherapie is tussen1960 en 1970 ontwikkeld door het Amerikaanse echtpaar Al Pesso en Diana Boyden en in 1992 in Nederland geïntroduceerd. In hun werk als dansleraren ontdekten Pesso en Boyden een samenhang tussen fysieke beperkingen –gestolde bewegingen- en psychische en emotionele blokkades. Om zowel in de fysieke als de psychische problematiek beweging te krijgen is het uiten van de emotie niet voldoende. Pas wanneer de emotie opgevangen wordt in een passende tegenbeweging volgt er voldoening en ontspanning. Naast de lijfelijke gewaarwordingen en impulsen is er ook aandacht voor het onder woorden brengen van de gevoelde beleving. De focus ligt op het opdoen van nieuwe, positieve, symbolisch correctieve ervaringen, zodat deze een plaats gaan innemen in het zelfbeeld. Mensbeeld. Ieder mens heeft een innerlijke drang tot zelfrealisatie en staat voor de taak de erfelijk meegekregen mogelijkheden tot ontplooiing te brengen. De genetische potenties zijn eigen aan de gehele menselijke soort, maar ook individueel verschillend en hebben een fysieke en psychische dimensie. Het individuele, unieke deel noemt Pesso het ‘Ware Zelf’ of de Ziel. Leven betekent het realiseren van het ‘Ware Zelf’, door trial and error, met als doel dat de mogelijkheden realiteit worden. De mens wordt van binnenuit, vanuit het lichaam, gedreven in dit proces van wording.

Terug naar overzicht